تبلیغات
مسجد حسینی شیراز
داستان زندگانی حضرت آدم علیه السلام


پیدایش آدم علیه السلام

قسمت اول

 

داستان آفرینش آدم علیه السلام با گفتگوى میان خدا و فرشتگان آغاز مى ‏شود. خداى سبحان، فرشتگان را آگاه مى ‏سازد كه وى در زمین جانشینى قرار خواهد داد كه آدم و فرزندان اویند و آنان را در زمین توانمند ساخته و صاحب قدرت قرار مى ‏دهد، ولى فرشتگان از این خبر شگفت زده شدند [و با خود گفتند:] كسى كه جانشین خدا در زمین او خواهد شد، هرگز نمى ‏تواند عالمى بر پا سازد كه از نظر پاكى و رحمت ، برابر با ملكوت آسمان باشد، چه این‏ كه خداوند پیش از آدم انسان‏هایى را آفریده بود و آنان در زمین به فساد و تباهى پرداختند. فرشتگان به خداى خود چنین عرضه داشتند: آیا در زمین انسانى را قرار مى ‏دهى كه با گناه و معصیت در آن، فساد كند و به خونریزى بپردازد، در حالى كه ما آن گونه كه در شأن توست تو را منزّه دانسته و به شكرانه ‏ات تو را مدح و ستایش مى ‏كنیم!

فرشتگان بدین جهت این سخن را به خداى خویش عرض كردند كه خویشتن را برتر از آفریده ‏اى مى ‏دانستند كه قرار بود جانشین قرار گیرد و خود را به جانشینى در زمین سزاوارتر از او مى ‏پنداشتند، اما خداى متعال با اسرار غیبى كه بر آنان پوشیده بود و حكمتى كه خاص آفرینش آدم علیه السلام بود، بدانان پاسخ داد كه، خداى سبحان چیزى را مى‏ داند كه آنان از آن آگاهى ندارند:

 

 وَإِذ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّى جاعِلٌ فِى الأَرضِ خَلِیفَةً قالُوا أتَجْعَلُ فِیها مَنْ یُفْسِدُ فِیها وَیَسْفِكُ الدِّماءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ

وَنُقَدِّسُ لَكَ قالَ إِنِّى أعْلَمُ ما لاتَعْلَمُونَ

سوره مباركه بقره، آیه 3

                  

جایگاه و مقام حضرت آدم علیه السلام

پس از آن كه خداوند، حضرت آدم علیه السلام را آفرید نام اشیاء و حقایق و خواص آنها را بدو آموخت تا در زمین توان یافته و به نحوى بایسته از آنها بهره ‏مند گردد. از طرفى خداى سبحان اراده فرموده كه عیناً به فرشتگان بنمایاند این آفریده جدیدى كه به دیده حقارت بدان مى ‏نگریستند، داراى دانش و شناختى برتر از آنان است و به همین دلیل از آنان خواست كه اگر به گمان خود راست مى ‏گویند و به جانشینى در زمین از آدم سزاوار ترند نام اشیاء و خاصیّت آنها را برایش بازگو كنند. ولى فرشتگان از پاسخ درمانده و با عذر و پوزش، خداى خویش را مخاطب قرار دادند:

خدایا ما تو را آن گونه كه سزاوارى منزّه مى ‏دانیم و بر اراده تو معترض نیستیم، چرا كه ما از علم و دانش جز آنچه به ما

 بخشیده ‏اى بهره ‏اى نداریم و تو از هر چیز آگاهى و كارهایت براساس حكمت است.

 

خداى متعال از آدم علیه السلام مى ‏خواهد كه آموزگارِ فرشتگان باشد و بدو مى ‏فرماید:

اى ‏آدم! فرشتگان را به آنچه از آنان پرسیدم آگاه ساز

 

آدم علیه السلام پاسخ مى‏ دهد و [بدین‏گونه‏] برترى خویش را بر آنان به منصّه ظهور مى ‏رساند، این‏جاست كه خداوند فرشتگان را مورد خطاب قرار میدهد: آیا به شما نگفتم من به آنچه در آسمان‏ها و زمین بوده و دیگران به آن واقف نیستند و آنچه را بر زبان مى ‏آورید و در درون خویش نهان مى ‏سازید، آگاهى دارم :

 

 وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلى‏ المَلائِكَةِ فَقالَ أَنبِئُونِى بِأَسْماءِ هؤلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِینَ*

 قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أنتَ العَلِیمُ الحَكِیمُ*

قالَ یاآدَمُ أَنبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّى أَعْلَمُ غَیْبَ السَّمواتِ وَالأَرضِ وَأَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَما كُنتُمْ تَكْتُمُونَ

و همه نام ‏ها را به آدم آموخت و سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرده و فرمود: اگر راست مى ‏گویید نام‏ هاى اینان را به من بگویید،

عرض كردند: خدایا تو منزّهى، ما از دانش، جز آنچه كه به ما آموخته‏ اى بى ‏بهره ‏ایم، به‏ راستى تو داناى حكیم هستى

فرمود:اى ‏آدم [اكنون‏] آنها را بر نام ‏هاى خودشان آگاه ساز.

وقتى آنها را برنام‏ هایشان آگاه ساخت، فرمود: آیا به شما [فرشتگان‏] نگفتم من به غیب آسمان‏ها و زمین و آنچه آشكارا مى ‏گویید

 و آنچه را نهان مى ‏دارید، آگاهم


سوره مباركه بقره، آیات 31 الی 33

قسمتهای دو،سه و چهار را در ادامه مطلب ببینید


آدم علیه السلاو و شیطان

قسمت دوم

رانده شدن ذلت بار شیطان از بهشت، پاداش عناد، تكبّر و سرپیچى وى از سجده بر آدم علیه السلام بود. شیطان از پروردگار خویش درخواست كرد كه تا روز قیامت او را زنده نگاه‏ دارد. خداى متعال نیز بنا به حكمتى كه اراده فرموده بود ، بدو پاسخ مثبت داد.

 

ابلیس درخواست خود را این گونه بیان كرد:

پروردگارا! به دلیل این كه به هلاكت [راندن‏] من حكم كردى، سوگند مى ‏خورم تمام تلاشم را به كار ببرم و فرزندان آدم را گمراه كرده، آنها را از راه تو منحرف سازم و در این راه از هیچ تلاشى دریغ نخواهم كرد و از هر راهى كه بتوانم به سراغ آنان رفته، از غفلت و ضعف آنها استفاده خواهم كرد تا آنان را فریفته، به فساد و تباهى بكشانم و بیشتر آنها را از شكرگزارى تو منصرف سازم.

 

 ولى خداوند او را نكوهش كرد و فرمود:

اى نكوهیده و طرد شده از رحمت من، از بهشت بیرون رو، سوگند مى ‏خورم كه جهنم را از تو و همه پیروانت، از فرزندان آدم آكنده خواهم ساخت

 

این مطلب را خداوند متعال در قرآن چنین بیان فرموده است:

 

قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما یَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِیها فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصّاغِرِینَ* قالَ أَنْظِرْنِى إِلى‏ یَوْمِ یُبْعَثُونَ* قالَ إِنَّكَ مِنَ المُنْظَرِینَ*

قالَ فَبِما أَغْوَیْتَنِى لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ المُسْتَقِیمَ* ثُمَّ لَآتِیَنَّهُمْ مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَیْمانِهِمْ وَعَنْ شَمائِلِهِمْ وَلا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرِینَ*

 قالَ اخْرُجْ مِنْها مَذءُوماً مَدْحُوراً لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ أَجْمَعِینَ

خدا به شیطان فرمود: از این مقام و جایگاه فرود آى، تو را سزاوار نیست كه بزرگى و نخوت ورزى، برون رو كه تو از زمره پست‏ت رین فرو مایگانى.

شیطان گفت:حال كه ]رانده شدم‏] مرا تا قیامت مهلت ده.. خداوند فرمود:البته مهلت دارى، شیطان گفت:چون تو مرا گمراه ساختى

 من نیز بندگانت را از راه راست تو گمراه خواهم ساخت و آن‏گاه از پیش روى و پشت سر و سمت راست و چپ آنان در مى ‏آیم تا بیشتر آنان

 شكرگزار تو نباشند. خدا به شیطان فرمود:برون شو كه تو فرومایه و مطرودى، جهنم را از تو و هر آن كس از آنان كه پیروى تو كنند، مملوّ خواهم ساخت

 

سوره مباركه اعراف، آیات 13الی 18

 

در قرآن گاهى تصمیم شیطان بر فریب آدم - جز بندگان شایسته خدا - به تصویر كشیده شده است :

 

وَإِذ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلّا إِبْلِیسَ قالَ أَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِیناً * قالَ أَرَأَیْتَكَ هذا الَّذِى كَرَّمْتَ عَلَىَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلى‏ یَوْمِ القِیامَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّیَّتَهُ إِلّا قَلِیلاً * قالَ اذهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزاؤُكُمْ جَزاءً مَوْفُوراً *

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَیْهِمْ بِخَیْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشارِكْهُمْ فِى الأَمْوالِ وَالأَوْلادِ وَعِدْهُمْ وَما یَعِدُهُمُ الشَّیْطانُ إِلّا غُرُوراً *

 إِنَّ عِبادِى لَیْسَ لَكَ عَلَیْهِمْ سُلْطانٌ وَكَفى‏ بِرَبِّكَ وَكِیلاً

 و آنگاه كه فرشتگان را امر به سجده آدم كردیم، همه سجده كردند مگر شیطان كه گفت: آیا بر كسى كه او را از گِل آفریده ‏اى سجده كنم؟

 شیطان گفت: آیا این آدم خاكى را بر من برترى دادى، اگر مرا تا روز قیامت نگاه‏ دارى، همه فرزندان آدم را - جز اندكى - مهار كرده و به هلاكت مى ‏كشانم خداوند فرمود: برو ، هركس از فرزندان آدم كه از تو پیروى كند با تو به جهنم كه پاداش كامل شماست، درخواهد آمد، با فریاد خویش و لشكر سواره و پیاده ‏ات آنها را بلغزان و در اموال و فرزندان با آنان شركت جو و بدان‏ها وعده بده و شیطان جز عده ای را فریب نمى ‏دهد.

 تو بر بندگان من تسلط نخواهى داشت و یارى خداوند بسنده است

                سوره مباركه اسراء، آیات 61الی 65

 

آفرینش حوا

 خداوند به آدم علیه السلام دستور داد تا با همسرش در بهشت مسكن گزینند.

دانشمندان، در مورد زمان آفرینش حوا اختلاف نظر دارند. بنا به قولى، هنگامى كه خداوند پس از راندن شیطان از بهشت، آدم را در آن جاى داد؛ وى در بهشت تنها ماند و كسى كه با او مأنوس شود در آن‏جا وجود نداشت. خداى متعال خواب را بر او چیره ساخت و سپس دنده ‏اى از دنده ‏هاى سمت چپ سینه او را برگرفت و جاى آن گوشتى قرار داد و حوا را از آن آفرید. هنگامى كه آدم علیه السلام از خواب بیدار شد زنى را بر بالین خود ملاحظه كرد. از او پرسید: كیستى؟ پاسخ داد: زنى هستم.گفت: چرا آفریده شدى؟ در پاسخ گفت: براى این‏كه با وجود من آرامش یابى.

در قرآن کریم به این مضمون اشاره شده است:


 
الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْها زَوْجَها
 خدایى كه شما را از یك تن آفرید و [جفت او] همسرش را نیز از او آفرید

 

 وَجَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِیَسْكُنَ إِلَیْها
و جفت او (همسرش) را از آن آفرید تا به ‏واسطه آن آرامش یابد




                                                       آدم در دام فریب شیطان

                                     

قسمت سوم


آنگاه كه خداوند آدم و همسرش را در بهشت جاى داد، استفاده از همه چیزها را برایشان حلال شمرد تا از میوه ‏هاى بهشت هر چه كه میل دارند، تناول كنند و تنها آنها را از [خوردن میوه‏ ی] یك درخت برحذر داشت و بدان‏ها دستور داد كه نزدیك آن نشوند و از میوه آن نچشند و اگر چنین كنند به مخالفت با امر خدا پرداخته و به نفس خویشتن ظلم روا داشته ‏اند و بر این كار كیفر خواهند شد.

از آن جایی كه شیطان در این دستور - (نهى) الهى- روزنه ‏اى براى گمراه ساختن آدم‏ و همسرش یافت، در دل شادمان شده، به گفتگو با ایشان و فریب آنها پرداخت تا سرانجام از میوه آن درخت تناول كنند تا این امر منجر به آشكار شدن زشتى ‏ها (عورت ‏هاى) آنان ‏شود.

شیطان بر فریبكارى خود اصرار و پافشارى ورزید و به آنها وا نمود كرد كه خداوند براى این كه آن دو به صورت فرشته در نیایند و براى همیشه دربهشتِ پر از نعمت‏ باقى نمانند، آنها را از تناول میوه آن درخت منع كرده است و در آخر سوگند خورد كه ‏وى دلسوز و خیرخواه آنان است.

 

خداى متعال مسأله را این گونه بیان كرده است:

 

 وَیا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الجَنَّةَ فَكُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَلا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ *فَتَكُونا مِنَ الظّالِمِینَ*فَوَسْوَسَ لَهُما الشَّیْطانُ لِیُبْدِىَ لَهُما ما وُرِىَ عَنْهُما مِنْ سَوْآتِهِما وَقالَ مانَهاكُما رَبُّكُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ إِلّا أَنْ تَكُونا مَلَكَیْنِ أَوْ تَكُونا مِنَ الخالِدِینَ * وَقاسَمَهُما إِنِّى لَكُما لَمِنَ النّاصِحِینَ

 اى آدم تو و همسرت در بهشت جاى گیرید و هر چه خواستید تناول كنید و نزدیك این درخت نشوید كه از ستمكاران خواهید بود، شیطان آن دو را

وسوسه كرد تا زشتى ‏هاى پوشیده آنها را پدیدار كند، شیطان بدان‏ها گفت: خدایتان شما را از این درخت منع نكرد مگر این كه مبادا دو فرشته باشید

و یا جاودانه بمانید و برایشان سوگند خورد كه خیرخواه شما هستم

 

 

           

اشتباه آدم علیه السلام

آدم و حوا فراموش كردند كه شیطان دشمن آنهاست و در دام امتحان قرار گرفته ‏اند. از این ‏رو از میوه آن درخت تناول كردند و آنگاه كه مزه آن را چشیدند عورت آنان پدیدار شد.

پیش از آن هیچ یك از ایشان عورت دیگرى را مشاهده نكرده بودند، لذا از شدت حیا و شرم درصدد برآمدند تا با برگ درختان عورت‏ هاى خود را بپوشانند. [در این هنگام‏] پروردگارشان آنها را ضمن نكوهش، مخاطب قرار داد و فرمود:

 

آیا شما را از خوردن میوه آن درخت برحذر نداشتم و شما را آگاه نساختم كه شیطان‏ دشمن آشكار شماست؟

 

آدم و حوا احساس كردند كه مرتكب معصیتى بزرگ شده ‏اند، بنابراین به شدّت پشیمان شده، به پیشگاه خداى خویش تضرع و زارى كردند و عرضه ‏داشتند:

 

پروردگارا، ما با نافرمانى تو و مخالفت دستورت به خویشتن ظلم روا داشتیم، ما را ببخشا و از ما درگذر،

 اگر تو ما را با فضل و كرمت نبخشایى و از ما در نگذرى در زمره زیانكاران خواهیم بود

 

 

قرآن این واقعه را چنین تشریح كرده است:

 

 فَدَلّاهُما بِغُرُورٍ فَلَمّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَطَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الجَنَّةِ وَناداهُما رَبُّهُما أَلَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُما الشَّجَرَةِ

وَأَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبِینٌ * قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَتَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الخاسِرِینَ

 پس آنها را به دروغ و فریب راهنمایى كرد و آنگاه كه از [میوه‏] آن درخت تناول كردند، زشتی هایشان [عورت‏] آشكار شد و بر آن شدند تا از برگِ درختان بهشت خود را بپوشانند. خداوند آنها را مخاطب قرار داد كه: مگر من شما را از این درخت منع نكردم و به شما نگفتم كه شیطان دشمن آشكار شماست؟ عرض كردند: پروردگارا، ما به خویشتن ستم روا داشتیم، اگر ما را نبخشایى و ازما در نگذرى، قطعاً در زمره زیانكاران خواهیم بود



                                                بخشیده شدن آدم علیه السلام و خروج از بهشت


قسمت چهارم                                                                                        



خداوند توبه آدم علیه السلام را پذیرفت: 

 

 فَتَلَقّى‏ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحِیمُ

آدم از خداى خود كلماتى آموخت كه موجب پذیرفتن توبه او شد، زیرا خداوند توبه ‏پذیر و مهربان است

 


ولى خداوند آدم و حوا را از بهشت به زمین فرود آورد و آنها را آگاه ساخت كه فرزندانشان با یكدیگر دشمنى مى ‏كنند. آنها باید در زمین اقامت گزینند و آن را آباد سازند و تا پایان عمرشان از آن بهره مند شوند و خداى سبحان نیز آنها را رهنمون شود. هر كس از هدایت الهى پیروى كند در دنیا مرتكب گناه نشده و هرگز در آن به بیچارگى نمى ‏افتد:

 

قالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِى الأَرضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتاعٌ إِلى‏ حِینٍ * قالَ فِیها تَحْیَوْنَ وَفِیها تَمُوتُونَ وَمِنْها تُخْرَجُونَ

خداوند فرمود: از بهشت فرود آیید كه برخى از شما با برخى دیگر مخالف و دشمنید و زمین تا زمانى معین، جایگاه شماست*

 و فرمود: در این زمین زندگانى كنید و در آن بمیرید و از آن برانگیخته خواهید شد

 

 

قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِیعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمّا یَأْتِیَنَّكُمْ مِنِّى هُدىً فَمَنِ اتَّبَعَ هُداىَ فَلا یَضِلُّ وَلا یَشْقى

خداوند [به آدم و حوا و شیطان‏] فرمود:  همگى از بهشت فرود آیید كه برخى از شما با برخى دیگر دشمن هستید

تا این‏كه از جانب من برایتان راهنمایى بیاید، پس هر كسى از راه من پیروى كند، هیچ‏گاه گمراه و بیچاره نخواهد شد

 

 

بهشتى كه جایگاه آدم علیه السلام بود

مفسّران پیرامون بهشتى كه خداوند حضرت آدم علیه السلام را در آن جاى داد و به او دستور داد تا از آن فرود آید، اختلاف ‏نظر دارند كه آیا در زمین بوده است یا در آسمان. آنچه رجحان دارد این است كه به چند دلیل این بهشت در زمین بوده است:

 

1.خداى سبحان آدم را در زمین آفرید، چنان كه در فرموده خداى متعال آمده است: إِنِّى جاعِلٌ فِى الأَرضِ خَلِیفَةً در پى آن، خداوند بیان نفرموده كه وى را به آسمان منتقل كرده است.

 

2.خداوند، بهشت موعود (بهشت جاودان) را در آسمان توصیف فرموده است. پس اگر آدم علیه السلام در این بهشت جاى داشت، شیطان جرأت نمى ‏كرد به او بگوید: 

هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‏ شَجَرَةِ الخَلْدِ وَمُلْكٍ لا یَبْلى 

 آیا تو را به درختى جاودانه و سلطنتى كهنه نشدنى راهنمایى كنم. 

 

3. بهشت جاودان، جایگاه نعمت‏هاى خداست نه جاى تكلیف و حال آن كه خداوند به آدم و حوا دستور داد كه از میوه آن درخت تناول نكنند.

 

4. خداوند در وصف كسانى كه در بهشت جاودان آسمان وارد مى ‏شوند، فرموده است:

 

وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِینَ: و آنان از بهشت بیرون نمى ‏روند

 وَأَمّا الَّذِینَ سُعِدُوا فَفِى الجَنَّةِ خالِدِینَ فِیها: سعادتمندان در بهشت جاودان به‏ سر مى ‏برند

 

در حالى كه آدم و حوا از بهشتى كه در آن وارد شده بودند، رانده شدند. بنابراین متعیّن است كه آن بهشت، غیر از بهشتى است كه در قرآن به مؤمنین وعده داده شده است.

 

5. گذشته از اینها، هنگامى كه شیطان از سجده بر آدم سر برتافت، مورد لعن قرار گرفت و از بهشت بیرون رانده شد، بنابراین اگر این بهشت، همان بهشت جاودان بود، شیطان قادر نبود با وجود خشم خدا به آن راه یابد و آدم و حوا را بفریبد.

 

نتیجه گیری

بنابراین روشن شد، بهشتى كه خداوند آدم را در آن جاى داده، غیر از بهشت جاودانى است كه در آسمان وجود دارد و این منافاتى ندارد با این كه بهشتى كه خداوند آدم علیه السلام را در آن جاى داده از سایر نقاط زمین بلندتر و داراى درخت، میوه، سایه و دیگر نعمت‏هاى الهى بوده و همین بهشت را خداوند اینگونه توصیف فرموده است:

 

 إِنَّ لَكَ أَلّا تَجُوعَ فِیها وَلا تَعْرى‏ * وَأَنَّكَ لا تَظْمَؤُاْ فِیها وَلا تَضْحى‏ 

در آن بهشت همه چیز برایت مهیّاست، نه گرسنه مى‏ مانى و نه برهنه و عریان مى ‏گردى و نه تشنه مى ‏شوى و نه حرارت خورشید به تو مى ‏رسد .

 

 

یعنى این بهشتى است كه در آن گرسنه نمى ‏شوى و از پوشش خود برهنه نمى ‏شوى و درونت را حرارت تشنگى و ظاهرت را حرارت خورشید آزار نمى‏ دهد، ولى هنگامى كه آدم و حوا از آن درخت تناول كردند به زمین پر از بدبختى و رنج و مصیبت و امتحان فرود آمدند.

 

لازم به ذكر است آن دسته از كسانى كه معتقدند آدم و حوا در بهشت جاودانى آسمان مى ‏زیسته ‏اند و سپس به امر خداوند به زمین فرود آمده ‏اند، به آیه شریفه :

 قُلْنا اهْبِطُوا مِنْها جَمِیعاً  

استناد كرده ‏اند. [امّا] به این مطلب پاسخ داده شده كه "هبوط" به معناى انتقال از نقطه ‏اى به نقطه دیگر است، چنان كه خداى متعال فرموده است:

 

اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ






طبقه بندی: قرآن کریم، انبیاء علیهم السلام،

طراحی پوسته از : ایران نقش (طراحی قالب وبلاگهای پارسی)
تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به مسجد حسینی شیراز - داستان زندگانی حضرت آدم علیه السلام می باشد.